Wat als....

Wat als... het boek anders afloopt!

Een paar dagen na het concert belde Verbeek me op. ’Vanavond vergadering van the Feminists,’zei hij, ’om acht uur.’ ‘The Feminists?’ zei ik. Het was maar 1 optreden en daarna gedaan met de groep, weet je nog? ‘Ja,’ antwoordde hij maar onze manager heeft andere plannen. Uiteindelijk vertelde ik hem dat ik toch aanwezig zou zijn. Toen het acht uur was, vertrok ik richting de garage waar de vergadering was. Ze stonden me al op te wachten, iedereen was er al. Het werd stil toen ik binnen kwam dus begon ik zelf maar een gesprek. Ik vroeg aan ma Verbeek wat haar plannen waren met de band want ze wist dat het eigenlijk maar een grap voor me was. Ze zei dat we misschien beter verder konden doen met de band want we hadden nu eenmaal de grote rockprijskamp van Sleidinge gewonnen. ‘Wat heb ik daar aan?, ’vroeg ik. Verbeek nam het over van zijn moeder en zei: ‘De roem en de rijkdom.’ ‘Maar dat heb ik al,’ vertelde ik. Het werd even stil. Plotseling rinkelde mijn telefoon. Ik nam op, het was Lio ze vroeg wanneer ik naar huis ging komen. ‘Direct, ’had ik gezegd. Ik vertelde mijn ex-band dat ik naar huis moest en vertrok.

Zoals bijna elke avond zaten Lio en ik naar Rad Van Fortuin te kijken. We moesten beide lachen omdat iemand het woord ‘washandje’ niet kon raden. Niet veel later ging de telefoon, het was de minister van hygiëne weer. Hij wilde alweer afspreken, maar Lio hing op. Toen Rad Van Fortuin gedaan was, keken we even naar het nieuws. Harry Mulisch had een hit merkte ik op. Ik kon het echt niet uitstaan dat die Dikke Lul een betere single had dan ik, dus belde ik Verbeek op, om te zeggen dat ik toch wou doordoen met de band. ‘Hoezo, wil je plots weer meedoen met de band,’ vroeg hij. ‘Heb je al gezien dat die klootzakken van Harry Mulisch een hit hebben?‘, zei ik. Hij wist het, hij had het ook al gezien in het nieuws, gelukkig had hij geen extra informatie nodig en ging hij akkoord dat ik weer de drummer van The Feminists wilde worden. De volgende dag begonnen we alweer te repeteren, we klonken bijna even goed als op Sleidinge. Alleen zong De Geyter een beetje valser dan normaal. Na de repetitie, nodigde Verbeek iedereen uit om samen met de band op café te gaan. Ik weigerde, ik moest samen met Lio de sukkels van het Rad Van Fortuin uitlachen. De ochtend daarna zat ik lekker te ontbijten toen plots Dikke Lul aanbelde, blijkbaar was het nieuws al verspreidt dat ik toch de drummer bleef van The Feminists. Hij kwam eigenlijk een soort van revanche nemen omdat we hem verslagen hadden in Sleidinge. Hij nodigde ons uit om mee te doen met The Rock Contest. Niet dat hij echt wilde dat we meededen, het stond op zijn gezicht af te lezen dat hij ons gewoon wilde verstaan met zijn nieuwe hit. Harry Mulisch dacht dat hij ons kon verslaan omdat hij met zijn hit veel publiciteit had gekregen , hoewel die publiciteit niet altijd over de hit ging, er waren natuurlijk ook artikels over zijn ongelukje met de rits van de broek van Dikke Lul op Sleidinge. Ik zei dat hij ons zou mogen verwachten op The Rock Contest.

Bij de volgende repetitie stelde ik het voor aan onze manager. Ze vond het een mooie nieuwe uitdaging. We hadden nog een week om onze eigen nieuwe hit genaamd ‘The sun in you eyes’ tot in de puntjes af te werken. Eindelijk was het zo ver, de dag om Harry Mulisch er nog een keer er van langs te geven. We waren de 3e groep die mochten optreden en direct na ons, je raad het nooit kwam Dikke Lul & co . De bands voor ons stelden niets voor, ofwel zong de zanger vals ofwel kende hij zijn tekst niet. Het werd al snel duidelijk dat het tussen ons en Dikke Lul ging. Het was onze beurt, we speelden met onze hit het dak eraf, het verschil tussen ons en die andere bands was enorm. Nu was het aan Harry Mulisch ze speelden zoals verwacht hun hit. Ik moet toegeven dat het geen verschrikkelijk nummer is. Ze hadden echt niet zo slecht gespeeld. Nadat alle bands gespeeld hadden was er een pauze zodat de jury kon beslissen wie er gewonnen had. Tijdens die pauze ging het er in de backstage gespannen aan toe. Het duurde niet lang of de jury had al een winnaar gekozen. De winnaar was Harry Mulisch, wat redelijk vreemd was, maar ik legde me er bij neer. Daarna maakte ik definitief de beslissing om te stoppen met de band.

Een week later kreeg ik plots een krant ik mijn brievenbus, raar want ik lees geen kranten. Maar toen ik de voorpagina las, had ik meteen door waarom die erin lag. Op de voorpagina stond : ‘Harry Mulisch koopt jury om.’

#andereinde