Trailer Ex-drummer (film) + Recensie
- 16 jan 2014
- 4 minuten om te lezen
3 gehandicapten willen een bandje starten om dan mee te doen aan een rock kamp, maar ze missen nog een drummer. Ze vragen aan het ik-personage (Dries in de film), een bekende schrijver of hij wil meedoen met hun bandje. Hij neemt het voorstel aan en dat is het begin van een lange weg naar de grote rock kamp van Sleidinge. Maar onderweg maken ze heel wat mee.
Recensie
Titel: Ex-drummer
Regisseur: Koen Mortier
Premiere: 2007
Genre: Tragikomedie
Taal: Vlaams (West-Vlaams)
Speelduur: 104 minuten
Een paar dagen geleden bekeek ik de film: ex-drummer. Die film is geregisseerd door Koen Mortier en is een verfilming van het gelijknamige boek geschreven door Herman Brusselmans. Het verhaal gaat over Dries, een rijke en bekende auteur. Op een dag wordt er bij hem aangebeld. Drie muzikanten uit de lagere sociale klasse, noem ze gerust marginalen, zoeken een drummer om hun band compleet te maken. Die drie leden van de rockgroep hebben ook allemaal iets speciaal, ze hebben namelijk alledrie een gebrek, die ze zelf een handicap noemen. De zanger heet slist, de gitarist heeft een stijve rechterarm en de andere gitarist is zo goed als doof. Dries beslist, net zoals in het boek, om mee te doen met de band. Hij moest echter wel voldoen aan 1 voorwaarden: hij moest ook een handicap hebben. De volgende dag kwam de band samen en verklapte Dries zijn handicap: hij kon helemaal niet drummen. De groep was compleet. The Feminists waren geboren. Ze hadden elkaar beloofd om slechts 1 keer op te treden, ze gingen deelnemen aan de rockconcours van Leffinge. De band repeteerde regelmatig, maar al snel was er een probleem: een andere rockgroep 'Harry Mullish' die ook aan de wedstrijd meedeed had een liedje geschreven met dezelfde titel. Dries moest voor een oplossing zoeken en besloot om zelf een liedje te schrijven, niet voor zijn eigen groep, maar voor zijn concurrenten. In ruil voor dat lied, mochten The Feminists toch hun liedje spelen. Van Dorpe, de dove gitarist, zijn dochtertje was plots overleden. Hij was er kapot van en besloot de groep te verlaten en zich te laten opnemen in een afkickcentrum om van zijn drugsverslaving af te raken.
De rockwedstrijd ging van start met een nieuwe gitarist. The Feminists speelden als voorlaatste. Ze speelden fantastisch, althans volgens hun manager, de moeder van de gitarist met zijn stijve arm. De wedstrijd verliep niet zonder slag of stoot. De zanger van Harry Mullish, Dikke Lul, had net na zijn optreden een klein accidentje. Zijn naar-het-schijnt gigantische geslachtsdeel kwam tussen de rits van zijn broek te zitten!
Dikke Lul eindigde met zijn groep op een tweede plaats, The Feminists waren verdiend eerste. Dries verliet de groep, ook de zanger stopte ermee.
De moeder van Verbeek, de manager, heeft een heel groot geheim. Ze hield haar man al jaren lang vast met riemen aan zijn bed in een kamer. Op de koop toe had de zanger van The Feminists een relatie met die vrouw. Wanneer deze relatie ten einde was, had Dries een plan om ma Verbeek eens goed te doen schrikken. Dries en De Geyter (de zanger) gingen samen naar het huis waar ma Verbeek haar man vasthield. Ze gingen hem gaan bevrijden. Zo gezegd zo gedaan. Toen ze hem hadden vrijgelaten, ging Verbeek naar de koelkast, op zoek naar sterke drank. Opeens besliste Dries om hem te vermoorden, hij nam een keukenmes en stak hem meerdere keren. Op dat moment gebeurt nog iets vreselijks. Dikke Lul verkrachtte een vrouw, zij stierf, maar ook Dikke Lul overleed. Even later kwamen ma verbeek en de rest van de band toe aan het huis van Verbeek. Zijn vader was in het huis en schoot iedereen dood die hij zag, behalve zijn zoon. Dries ligt thuis in bed met zijn vrouw. Op het einde van de film zag je nog iedereen die dood is, die mensen vertelden over hun jeugd.
Ik vond de film afschuwelijk. Ik kon de karakterveranderingen van het hoofdpersonage niet volgen. In het begin van de film gaf hij de indruk om een verstandige man te zijn, die buiten zijn grenzen wou treden door zich in de wereld van problemen te mengen. Maar op het einde van de film pleegt hij een moord. Mij kwam de vraag op waarom hij De Geyter vermoordde. De film is niet realistisch, zoiets kan nooit in het echt gebeuren. Het is te ver gezocht.
Ik zal toch ook iets positiefs zeggen. Ik had eerst het boek gelezen en het boek en de film zijn heel gelijkaardig, op een paar scènes na. Dat is een pluspunt voor de regisseur. De personages waren heel duidelijk en stereotype. Behalve Dries, die plots een moord pleegt. Hij is de laatste van wie ik dat verwacht.
Het was een mooie opbouw van de film. In het begin zochten de drie muzikanten een drummer. Toen ze die gevonden hadden begonnen ze te repeteren. Ze traden op en wonnen de muziekwedstrijd zelfs. Toen de groep splitste gingen verschillende verhalen hun eigen gangetje, maar je kon het goed blijven volgen.
Opmerkingen